2013: Twee Nuldèrtien

2013: Tilburgser kan het niet.

Ik was het helemaal beu. Met een zompige oliebol en een flinke scheut bijna echte champagne probeerde ik het jaar dat 12 maanden geleden zo veelbelovend begon, te bedelven onder zijn eigen restanten. 2012 zou in zowat alle opzichten zo veel beter presteren dan zijn voorganger en had nog een spetterende bonus in petto ook, als we de wetenschappers die de kalender van een uitgestorven volkje interpreteerden mochten geloven. Uiteindelijk kregen we nog meer crisis, belastingverhogingen, zeer matige voetbalprestaties, hevige zomerregens en bleken de voorspellingen van de Maya’s vooral loze beloften. Op de klok was het twee voor twaalf. Ik hief mijn glas en keek door de borrelende vloeistof in het gezicht van een blozende man met witte baard en rode kledij. Hij lachte en schuddebuikte en de luchtbellen die een gordijn vormden tussen hem en mij lieten hem steeds harder bulderen, totdat ik het glas aan mijn mond zette en het resoluut in één teug in mijn keel goot. Zo, dat hadden we achter de rug.

En zo zijn we dan recentelijk toch gewoon 2013 in gerold. Het wordt een ongeluksjaar, hoor ik steeds om me heen, vanwege die dertien. Reden genoeg voor doemdenkers om ons weer te trakteren op onheilsprofetieën, zoals eigenlijk ieder voorgaand jaar. Ook dit jaar gaan we met z’n allen naar de verdoemenis en dat danken we deze ronde niet aan een incomplete kalender, maar aan de combinatie van een één met een drie; in die volgorde en niet andersom. Maar dat geldt natuurlijk niet als je in Tilburg woont, want wij Tilburgers weten al sinds de inburgering van de telefoon dat er helemaal geen ongeluk kleeft aan het getal dertien. Zeker niet als je er ook nog een nul voor zet.

Ooit, tamelijk lang geleden, kwam ik ter wereld. Op de 13e. Een dinsdag, gelukkig. Vanaf het moment dat de weeën begonnen, deed mijn moeder extra haar best de klus nog op de 12e geklaard te krijgen. Het mocht niet baten. Om 10 minuten na middernacht diende ik mij aan en had vanaf dat moment officieel het ongeluk aan mijn broek c.q. luier hangen. Op papier dan, want in de praktijk schaadt het getal dertien mij op geen enkele manier. En toch kijk ik ieder jaar bij de aanschaf van een nieuwe kalender of agenda op welke dag van de week mijn verjaardag zal vallen. Voor 2013 leverde me dat een aangename verrassing op.

Gunstiger had het wat mij betreft niet uit kunnen pakken. 2013 voorziet mij van alle kanten van meer dan voldoende ammunitie om iedere zwartkijkende rampenvoorspeller te pareren. Ik ben de vleesgeworden tarting van het lot, Hollands welvaren tegen de stroom in. En mijn anticyclische geluksvoorspellingen toef ik af met de onthulling dat ik ook nog eens geboren en getogen ‘Nuldèrtien’ ben. En dat is, zoals wij allemaal weten, al een gelukje op zich.

Laat maar komen dat 2013, met al zijn diepte- maar ongetwijfeld ook hoogtepunten, zijn voors en zijn tegens, zijn pro’s en zijn contra’s, zijn toppen en dalen. Knappe kerel (of griet) die nu al met zekerheid kan zeggen dat het onvoorstelbaar knudde wordt. Eén ding weet ik zeker: voor ons Tilburgers wordt het op zijn minst een bijzonder jaar. 2013 – Twee Nuldèrtien – Tilburgser kan het niet.

En er is nóg iets wat ik zeker weet, omdat ik het opgezocht heb op kalenders én in agenda’s: in 2013 valt mijn verjaardag op vrijdag de 13e. Maar die kalenders die kunnen me wat sinds 2012. En gelukkig had ik altijd al meer met letters dan met getallen. Daarom wens ik iedereen met een gerust hart een gelukkig, voorspoedig, liefdevol, vredig, creatief en nuldèrtien nieuw jaar!

 

Deze column verscheen ook op Tilburg Dichtbij en is hier direct te lezen.

Esther Nagtegaal
Copywriter/tekstschrijver
Tilburg, Brabant
Copy, concept, coördinatie en communicatieadvies

U kunt geen reactie plaatsen.