De Marsmannetjes zijn er!

Toen ik vorige week aankondigde dat ‘de Marsmannetjes zouden komen’, zag ik bij mijn man een heel ander soort vreugde dan ik bij mijzelf merkte. Terwijl mijn voeten bijna de tegels onder mij weg roffelden en mijn armen simultaan Lee Towers-bewegingen maakten, keek mijn man me aan met een mix van verbazing en verwarring op zijn gezicht. Ik zag hem denken: zei ik daar nou dat dat langverwachte buitenaardse leven volgende week zou arriveren?

Helaas, zijn wens komt (nog) niet uit. Mijn droom is iets aardser en die kwam vandaag wél uit. Vier zeefdrukken van de hand van mijn favoriete Nederlandse kunstenaar Jean-Paul Marsman mag ik sinds vandaag de mijne noemen. En weer roffelen mijn voeten en leetowersen mijn ellebogen.

Hier zit ik als intens gelukkig mens te genieten van de kleuren en de zeggingskracht van mijn Marsmannetjes. En dan staan er ook nog woorden in. Ik weet het, het is een afwijking. Maar dat is wachten op aliens ook. Wie weet krijgt hij ook nog eens zijn zin.

U kunt geen reactie plaatsen.