Dat ene bezwaar dat ik niet zag aankomen

Sinds kort geef ik workshops bloggen. Speciaal voor ondernemers die heel goed kunnen vertellen waar ze voor staan en wat ze voor een ander kunnen betekenen, maar het nog niet zo makkelijk vinden om dat op papier te krijgen. Het is een drie-in-één formule (brainstormen – schrijven – bewerken) om ze op een eenvoudige manier aan het schrijven te krijgen over hun bedrijf.

Een soort schrijfkick-start.

Vooraf vraag ik deelnemers wat ze het grootste struikelblok vinden bij bloggen. Dan komen er bezwaren als ‘Ik weet niet waar ik over moet schrijven’, ‘Ik dwaal zo makkelijk af’ en ‘Ik wil altijd te veel vertellen’. Allemaal drempels die ik gemakkelijk kan verlagen met een paar simpele tips. Geen hindernis zo hoog of er is wel een springplank voor, toch? Totdat deze voorbij kwam:

“Wat nou als het niet goed genoeg is?”

Ik stond al klaar om het zelfvertrouwen van mijn cursist verbaal op te krikken, maar slikte mijn woorden in toen het aan tafel ineens wel heel stil werd. Haar vraag raakte duidelijk een diepere laag, eentje waar ik in eerste instantie geen oog voor had. Iemand vroeg: “Hoe bedoel je? Ben je bang voor kritiek?” Spijker op de kop. Ze vertelde dat ze bang was onderuit gehaald te worden, afgeslacht om een spelfout of een inzicht waar iemand een andere mening over heeft. Er is zo veel om rekening mee te houden en als ze daar allemaal aan denkt, dan durft ze niet meer.

Voer voor discussie. Over de hardheid van internetgebruikers en hoe kwetsbaar je bent als je jezelf zichtbaar maakt op een medium waar fatsoen niet altijd tot de prioriteiten behoort. Wat ze eigenlijk bedoelde te zeggen was:

“Wat als IK niet goed genoeg ben?”

Daar had ik geen antwoord op. Wel ervaring mee. En dan denk ik aan de tijd dat ik columnist was op een internetplatform. Daar postte ik wekelijks uit het leven gegrepen korte verhalen, cursiefjes bedoeld om de lezer een glimlach te ontfutselen. Dat lukte best goed. Er waren altijd wel lezers die onder zo’n column lieten weten dat ze geraakt waren. En er was er ook altijd wel één die de sfeer kwam verpesten met de mededeling dat ik, eufemistisch gezegd, een schooier was die het niet verdiende om het nog een keer dag te zien worden. Drie keer raden welke reactie het meest bleef hangen.

Terug naar de workshop. Daar was veel begrip voor de vraagstelster, maar zo 1-2-3 geen oplossing.

Zichtbaar zijn staat kennelijk gelijk aan kwetsbaar zijn

en daar is moed voor nodig. En een zetje van Brené Brown die op Netflix ons durfals een hart onder de riem steekt. Er zit maar één ding op: gewoon de sprong wagen en er trots op zijn dat je het toch maar gedaan hebt. En voor de nazorg die ene hit van Taylor Swift bij de hand houden. Shake it off, shake it off, lalala.

U kunt geen reactie plaatsen.