Corona-stress

Corona-stressDe vrijdagochtend na carnaval. Een afmelding in mijn mailbox. Iemand vertelt me beleefd dat hij zijn afspraak met mij niet na gaat komen. Niet omdat hij me niet meer aardig vindt of zo. Nee, omdat ik in Tilburg woon.

 

Oh ja, dacht ik, corona is hier.

Dat wil zeggen: er ligt een man in een zwaar geïsoleerde kamer in een Tilburgs ziekenhuis. Omdat Loon op Zand nu eenmaal zelf geen ziekenhuis heeft. Daarin herkende ik toch echt niet de ‘uitbraak’ die de afzegger in zijn mail aanhaalde en ik deed er dus wat lacherig over. Die vibe pikte hij niet op. Dan niet, dacht ik.

Ik zette een kruis in mijn agenda, haalde mijn schouders op en ging wat anders doen.

Burgemeester Weterings deed er later die dag bij een persconferentie op Omroep Brabant heel nuchter over. Man in isolatie, alles onder controle, niks aan de hand. En het leven in Tilburg ging zijn normale Tilburgse gangetje. Diezelfde avond stuurde Willem II – door de ijverige meme-scene in no time verbasterd tot Wuhan II – FC Groningen goed ziek naar huis. Van de drie doelpunten die ze om hun oren kregen, niet van het coronavirus.

Maar dat COVID-19 is wel zo besmettelijk als de pest.

En dat mogen we in dit geval best letterlijk nemen. Dus zaterdag stond heel Nederland zo’n beetje op met drie vragen: ‘Wat hangt ons boven het hoofd?’, ‘Wat kunnen we ertegen doen?’ en ‘Waar kan ik nog handgel krijgen?’ De antwoorden kwamen snel, uit verschillende hoeken en stonden vaak haaks op elkaar.

Wie moeten je dan geloven?

De burgemeester van Tilburg die het openbare leven gewoon door wil laten gaan of de Limburgse lokale overheden die alles willen afgelasten?

Aanvankelijk volgde ik het nieuws op de voet. Daar ben ik mee gestopt. Omdat de bijvangst te overweldigend was. Handgel voor 60 euro per (aangebroken!) fles. Maar het helpt wel. O nee, toch niet. Het Eurovisie Songfestival dat misschien niet doorgaat, de nieuwe James Bond-film die uitgesteld wordt. En de spreekwoordelijke druppel waar mijn emmer definitief van overliep. De voorspelling die vanmorgen in het nieuws voorbijkwam: een nieuwe economische crisis en meer bedrijven failliet. En dat allemaal door een virus dat as we speak 82 mensen ziek heeft gemaakt in ons land.

Ga je mond spoelen, zou mijn moeder zeggen.

Het vervelende van zulk soort voorspellingen is dat als je ze maar lang genoeg herhaalt en genoeg mensen ze geloven, ze vanzelf uitkomen. De kracht van woorden. Laten we elkaar daar nou alsjeblieft niet ziek mee maken. Daar hebben we dat verrekte coronavirus al voor. En dat is zonder dit soort mediagedoe al ellendig genoeg.

U kunt geen reactie plaatsen.